‘Koning’ in de bollensector: tulp blijft populair

03-04 | |
Paul Botman: “De start met bollen telen in de Noordoostpolder in 1978 was mijn allerbeste beslissing.” - Foto: Lex Salverda
Paul Botman: “De start met bollen telen in de Noordoostpolder in 1978 was mijn allerbeste beslissing.” - Foto: Lex Salverda

Voormalig bollenteler Paul Botman uit Enkhuizen (N.-H.) dook in de geschiedenis van het eigen familiebedrijf. Olympisch kampioene Irene Schouten nam onlangs het eerste exemplaar van zijn boek ‘De tulpenjaren van Paul Botman’ in ontvangst. In gesprek met een bollenman die nog steeds nauw betrokken is bij zijn geliefde sector.

In de regionale pers wordt hij nog steeds omschreven als tulpenkoning. Paul Botman uit Enkhuizen kan er wel om lachen. Koning in de bollensector, dat was hij eigenlijk ook wel met honderden hectares tulpen. Inmiddels is hij alweer twintig jaar met pensioen. Zijn zonen Nico en Paul hebben de zaak voortgezet en internationaal verder uitgebouwd met vestigingen in de Verenigde Staten, Chili en Zuid-Afrika.

In coronatijd is Botman (77) in zijn eigen familiegeschiedenis gedoken. Dat heeft geresulteerd in het boek De tulpenjaren van Paul Botman. De voormalige bollenteler weet nog steeds hoe hij publiciteit moet genereren; hij vroeg olympisch schaatskampioene (en dochter van een bollenteler) Irene Schouten om het eerste exemplaar van zijn boek in ontvangst te nemen. Hij wist van tevoren: daar komen de media op af. En inderdaad, dat gebeurde.

Wereldwijd bekend in de bollensector

Het boek van Botman gaat vooral over de geschiedenis van het eigen familiebedrijf. Over zijn vader die 80 jaar geleden begon met groenten en aardappelen op twee hectare. Over hemzelf, hij zag het zware werk niet zitten, kreeg rugproblemen en koos voor de bollen. En over zijn zonen, minstens even goede ondernemers als hun vader, die de oceaan overstaken en zich specialiseerden in de tulpenbroeierij. Botman verdween uit de bedrijfsnaam, de onderneming heet nu Bloomia en is wereldwijd bekend in de bollensector.

Het boek gaat ook over de geschiedenis van zijn geliefde sector. Over de innovaties in de teelt, de automatisering, de handel. Hij vond dat die geschiedenis opgetekend moest worden. Al is het maar voor zijn kleinkinderen die, als ze ouder zijn, misschien meer willen weten over de ontwikkelingen in de bollensector waar hun opa een belangrijke rol in speelde.

Ik was de eerste in de sector met een mobiele telefoon

Botman liep voorop. En niet alleen in areaal. Machinaal pellen, koudstomen van bollen, verbetering van de sorteermachine, hij was altijd bezig om de kwaliteit van de bollen en het rendement van het bedrijf te verbeteren. “Ik was ook de eerste in de sector die met een mobiele telefoon rondliep. Collega’s verklaarden me voor gek. Als ze dat van me zeggen, doe ik het goed, dacht ik altijd.”

Aanleg dijk tussen Enkhuizen en Flevoland

Zijn allerbeste beslissing? “Na de aanleg van de dijk tussen Enkhuizen en Flevoland in 1978 ben ik samen met mijn broer bollen gaan telen in de Noordoostpolder. Kwalitatief betere grond, goed verkaveld en dat een half uur van huis. De sprong naar de polders heeft ons geen windeieren gelegd.”

Een ondernemer neemt soms, achteraf gezien, verkeerde beslissingen. “Natuurlijk, dat is mij ook gebeurd. Op een gegeven moment zijn we met gladiolen begonnen. Dat groeide ons boven de pet. Zijn we na anderhalf jaar mee gestopt. Heeft ons veel geld gekost. En hebben we van geleerd. Schoenmaker blijf bij je leest, dat spreekwoord is er niet voor niets.”

Louis van Gaal was heel blij met zijn tulp, Truus trouwens ook

In het jaar 2000 was hij samen met zijn broer Ton genomineerd voor de Agrarisch Ondernemer van het Jaar. Ze werden niet de winnaar. “Die nominatie was een geweldige opsteker. De kop van het toenmalige Agrarisch Dagblad luidde ‘Grootmacht in bloembollen gelooft in samenwerking’. Dat klopt, goed samenwerken is de essentie van ondernemen. Dat begint met vertrouwen in elkaar hebben.”

Bekende namen komen in het boek voorbij. Bijvoorbeeld voetbaltrainer Louis van Gaal. “Van Gaal wilde graag een tulp met zijn eigen naam. Prima, dachten we, werken we aan mee. Het was een paarse tulp. Louis was heel blij met zijn Louis van Gaal-tulp. Zijn vrouw Truus trouwens ook.”

Op zijn 57e is hij gestopt. “Mijn zonen hadden mij niet meer nodig. Preparen van bollen en tulpen broeien is nu hun corebusiness. Doen ze hartstikke goed. Ze zijn met tulpen marktleider in de Verenigde Staten. In bijna alle grote supermarkten kan de consument een bosje Bloomia-tulpen kopen. Met een eigen kwekerij in Chili lukt dat jaarrond.”

van Cooten
Aart van Cooten Freelance redacteur


Beheer