Koolstofpremie mooi maar ook onzeker

Bodemdaling is een serieus probleem in de veenweiden. Het is niet van vandaag of gister, het speelt al eeuwen.

Toch is het nu urgenter dan ooit, mede door de breed onderschreven noodzaak om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Het regent dan ook adviezen en visies over dit onderwerp.

Peilverhoging

Het rapport dat de Rli (Raad voor leefomgeving en infrastructuur) onlangs publiceerde legt de vinger op de zere plek. Makkelijke oplossingen zijn er niet. Het gaat ongemakkelijke waarheden niet uit de weg en stelt de zaken niet eenvoudiger voor dan ze zijn. Zo is er oog voor technische oplossingen zonder hier alle heil van te verwachten. Ook is er erkenning voor de grote verschillen tussen de verschillen tussen veenweidegebieden en wordt niet simpelweg gepleit voor één groot moeras. Wel staat dit als een paal boven water: het waterpeil moet omhoog, en dat heeft grote gevolgen voor de boeren.

Voorkomen van uitstoot uit bodem

Om de financiële impact op te vangen verwacht de raad veel van CO2 als bron van inkomsten. Niet het vastleggen van dit broeikasgas moet een verdienmodel worden maar het voorkomen van uitstoot uit de bodem. De industrie betaalt heffing, veenweideboeren verkopen hun rechten of ‘CO2-credits’.

Mooi bedacht en het is ook serieus uitgewerkt door de Rli. Er is zelfs becijferd hoe hoog de CO2-credit moet zijn bij elke verhoging van het waterpeil. Toch klinkt het als een verhaal dat op den duur lastig wordt: een vergoeding voor het voorkomen van uitstoot. Hoe lang zouden maatschappij en politiek bereid zijn om die te betalen?

Lees ook: Waterpeil veenweidegebied vereist concreet geld

2/3 artikelen over | Registreer om meer artikelen te lezen.