Nonsens in Brussel

19-01 | |
Poppe
Krijn Poppe Landbouweconoom
EU-landbouwcommissaris Janusz Wojciechowski. Foto: ANP
EU-landbouwcommissaris Janusz Wojciechowski. Foto: ANP

Onze eurocommissaris voor landbouw lijkt er een bijzonder economisch denkkader op na te houden.

Eind vorig jaar trok hij de aandacht met zijn kritiek op de Nederlandse landbouw als zijnde grootschalig, industrieel, milieuvervuilend. Nu kun je best stellen dat boeren in Europa onderdeel zijn van een agro-industrieel complex. En dat er in Nederland milieuproblemen zijn. Maar dat komt niet door de grootschaligheid van landbouwbedrijven. Dan gooi je intensief en grootschalig door elkaar – een fout die in het Nederlandse debat ook nog wel eens wordt gemaakt.

Kleinschaligheid

Ik heb met name in Midden-Europa de nodige landbouwbedrijfjes gezien die klein waren in oppervlakte en omzet, maar door gebrek aan grond ook veel te intensief. Ook in Nederland is de intensieve veehouderij een antwoord geweest op kleinschaligheid.

Onze bedrijven zijn groot in omzet, zeker als in het gemiddelde ook de glastuinbouwbedrijven worden meegenomen. Maar het blijven mkb-bedrijven. Net als de grote landbouwbedrijven in Polen overigens. Je kunt best van mening zijn dat die bedrijven minder steun behoeven dan de kleinste bedrijfjes; arme boeren die soms gedwongen worden tot arbeidsmigratie. En dat het dus verstandig zou zijn de inkomenssteun anders te verdelen.

Hij wil meer budget, dat verdeelt makkelijker

Maar die mening heeft eurocommissaris Wojciechowski dan weer niet. Hij wil meer budget, dat verdeelt makkelijker. Hij grijpt daartoe de kostenstijgingen van inputs als kunstmest aan. Wat mij betreft een vreemd argument in een tijd waarin statistiekbureaus in Europa en Amerika hoge opbrengstprijzen, ruime marges en goede inkomens rapporteren. Met graanprijzen waar de generatie van de jaren negentig nooit van had durven dromen toen de hectaretoeslagen als compensatie voor een graanprijsverlaging werden ingesteld.

Voedselzekerheid

Ook zijn uitspraak dat het vreemd is dat we zo weinig uitgeven aan voedselzekerheid in dit tijdperk met geopolitieke uitdagingen, doet de wenkbrauwen fronsen. In tijden van oorlog is juist de aanvoer van veevoer van buiten de EU een probleem en wordt de voedselzekerheid bereikt door de overvloedige consumptie van dierlijk eiwit terug te brengen. Waarom je daarvoor nu meer budget uit moet trekken, is me een raadsel.

Opkomen voor de belangen van de eigen achterban van kleine boeren is prima. Maar verkeerde redeneringen zijn geen bijdrage aan het aanzien van de politiek.



Beheer