We hebben een Pieter Omtzigt nodig

Foto: ANP
Foto: ANP

Waar waren Jaco Geurts en Maurits von Martels? Ze maakten wat opmerkingen, maar verder bleef het stil.

Het kabinet is gevallen over de toeslagen. Daar heeft het CDA met de onvermoeibare Pieter Omtzigt fors aan bijgedragen. Het leed van de gezinnen, die zogenaamd fraudeerden met de toeslagen, trok hij zich aan. Compliment.

Tegelijk denk ik dan aan ander leed. Zoals met de kalverfraude. Duizenden boeren zouden de fout in zijn gegaan. Johan Oppewal, chef redactie Ondernemen van Boerderij, wees er vorige week terecht op en nam invoering van de fosfaatrechten meteen mee. Maar daartegen heb ik nooit het CDA zich zien verzetten. Waar waren Jaco Geurts en Maurits von Martels? Ze maakten wat opmerkingen, maar verder bleef het stil. Niet er in vastbijten, zoals Omtzigt deed bij de toeslagen. Ze praatten mee, schudden het hoofd en gingen over tot de orde van de dag.

JA21

Daarom hebben we mensen als een Pieter Omtzigt nodig in de Tweede Kamer. Die zich verantwoordelijk voelen voor een bepaalde groep. Jan Cees Vogelaar zou dat kunnen, maar heeft het laatste jaar wel erg veel steken laten vallen. Ook de Landbouwparagraaf van JA21, zijn nieuwe partij, wemelt van algemeenheden. Zoals: ’Verantwoordelijkheid voor de omslag van kwantiteit naar kwaliteit en de daarbij behorende verdienmodellen bij de hele keten neerleggen en niet eenzijdig bij de agrarische sector’. En: ‘Minder regels en degene die ze overtreden bestraffen met zware sancties’. Verder: ’Een herijking van het Natura 2000-beleid en de markt zijn werk laten doen, zonder de dwang van de regelgeving uit Brussel’. Vraagje aan Vogelaar: Dan ook maar zonder de toeslagen van Brussel?

Verkiezingen: verdienmodel boeren

Het verdienmodel van boeren is populair bij de politieke partijen. SGP Landbouwgedeputeerde Gert Harm ten Bolscher in Overijssel heeft het er ook over. Hij zegt de pijn van de boeren te voelen om vervolgens een pleidooi te houden voor de lokale voedselproductie. In een filmpje prijst hij de streekboer de hemel in met zijn kraampje bij de schuurdeur, waar kaas, jam en andere streekproducten staan uitgestald. Met een kistje, gevuld met voedsel van de boer, onder de snelbinders fietst hij enthousiast het streekboerenerf af. Vrolijk zwaaiend naar de vriendelijke boerin, die op dat moment niet meer klanten heeft. Hij roept boeren op de consument een inkijkje te geven in wat de boer doet. Wel pleit hij dat ze een beloning moeten krijgen voor de extra inspanningen, die ze doen voor de maatschappij.

Ze zeggen hoe het moet, maar niet of er een toekomst is

Kortom, streekboeren knuffelen, die maar een paar procent van de totale omzet van de landbouw verkopen. Geen visie op het totaal van de landbouw in Nederland, waar 70% van de productie geëxporteerd wordt.

Vrijdag kom ik terug op de korte ketens, die nogal geroemd worden. Maar allemaal zonder verdienmodel. Ze zeggen hoe het moet, maar niet of er een toekomst is en wie het zal betalen. Dat blijkt ook bij de aarzeling van de biologische boeren. De vraag valt wat tegen en het aantal omschakelaars stokt.

De sector wordt de hemel in geprezen, maar voor het aardse slijk wordt niet gezorgd.

Waar ligt jouw politieke voorkeur op gebied van landbouw? Doe de Boerderij Kieswijzer

Vergaderboer Columnist

2/3 artikelen over | Registreer om meer artikelen te lezen.